چيزى را بدون حكمت اراده مىكند يا وعدهء خويش خلاف مىنمايد يا عهد خود مىشكند . نه ، هرگز . خدا به بندگان صالح خود وعدهء پيروزى داده و او وعدهء خود را هرگز خلاف نخواهد كرد . « وَعْدَ اللَّهِ لا يُخْلِفُ اللَّهُ وَعْدَهُ وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ - خدا وعده داده است . و وعدهء خود خلاف نكند ولى بيشتر مردم نمىدانند . » آن كه وعدهء خود خلاف مىكند از جهل و عجز است و پروردگار ما پيروزمند و داناست . مردم را مىبينى از ترس ستمكاران به آنان مىگرايند ولى به خدا متكى نمىشوند كه وعده به پيروزى مؤمنان داده است . [ 7 ] بيشتر مردم طبيعت دنيا را نمىشناسند ، زيرا : « يَعْلَمُونَ ظاهِراً مِنَ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ هُمْ عَنِ الْآخِرَةِ هُمْ غافِلُونَ - آنان به ظاهر زندگى دنيا آگاهند و از آخرت بىخبرند . » آنان از عواقب امور غافلند و فقط به ظاهر توجه دارند . آخرت غيب دنياست و دنيا آخرت را در بر دارد ولى مردم ظاهربين ظاهر را مىبينند نه غيب و نهان را . آنان به قدرت جباران مىنگرند و آن را باور دارند و سنت خدا را نمىدانند ( يعنى آن چيزى كه به زيان مادى خود آن را قانون طبيعت مىخوانند ) . كه مقرر داشته كه دولت / 18 ظلم سرنگون خواهد شد و مظلوم سرانجام روزگارى عليه ظالم قيام خواهد كرد . در پيكار ميان ستمگر و ستمديده همواره ستمگر است كه مغلوب ستمديده مىشود . سنتهاى الهى جارى است ولى بر مسير زمان . همان گونه كه كسى كه گندم مىكارد و آن را پس از مدتى درو خواهد كرد ، كسى هم تخم ستم پاشد شورش مردم را درو خواهد كرد ولى آن هم پس از مدتى . اين است حقيقت جزا كه به گونه‌اى جزئى در عواقب امور اين عالم ظاهر مىشود و در آخرت به صورت كامل زيرا در آن روز به هر يك از مردم در برابر همهء اعمالش كيفر مىدهند . شايد كلمهء « الآخرة » در آيه اشاره باشد به عاقبت امور ، خواه پيش از مرگ